Blog van lv

EINDE

Hij lijkt vast minder erg –
die lief bijeengebrachte
hoop spaanders van mijn gedachten –
op mij dan op een berg.

Waar zal die laaiende gestalte
van mij dan uit bestaan
en waar kwam die al te late
eerste vonk vandaan?

Fort Worth, 10 februari 2014

VER GELUID

Meer dan een maand geleden stuurde Dick van Rees ons uit Gouda een
krantenknipsel waarin stond dat ik verrast zou worden door een serenade
gespeeld door de klokken van de St. Janskerk. Goed dat hij het stuurde,
anders hadden wij er niets van geweten. Het was misschien bedoeld als
verrassing voor de Gouwenaars, die zich afvroegen wat er nu weer aan de hand
was met die toren. In ieder geval voel ik mij vereerd, of ik het ooit zal
horen of niet. Ik ben dol op kerkklokken. Warme groeten dus, Leo

SNELLE HISTORIE

SNELLE HISTORIE

Ik denk ons twee miljoen
drie miljoen jaren
terug omdat er toen
nog weinig woorden waren.
Men speelde beenderfluit muziek
met zwaar behaarde gezichten
en haast alle gedichten waren
schijnbaar identiek,
maar prachtig om bij te paren.

Op de klein klein kleinkinderen
begonnen de lichaamsharen
al te verminderen.
En maar paren.

EEN PAAR GETALLEN

Vroeger schreef ik 1 gedicht
zo om de 2 weken,
nu 1 om de 2 dagen
en met een oog op mij gericht
begin ik mij af te vragen,
maar iedereen heeft gebreken.

Misschien eindig ik in een gesticht.
Misschien over 1 of 2 jaar
schrijf ik maar
1 vers per 2 seconden.

Dan word ik daar
op de vloer gevonden
als een vervelende of vermoorde,
met mijn balpen nog smokende
en mijn schedelvol kokende
woorden..

En wat voor zoemend geluid
komt daar nog uit

Leo Vroman
Fort Worth, 8 oktober 2012

DAT KAN TOCH

Ruimte, wordt het geen tijd
om ons eindelijk te leren
die gerekte werkelijkheid
te begrijpen en dan te negeren?

Zo schamel wordt het gordijn
dat ons nog nauwelijks scheidt
van de onbegrijpelijkheid
waar we op weg naar zijn.

Liefste, soms zie je mij verrotten
of verbranden want ik betrap je
als je weer zo naar me kijkt;

denk dan maar hoe ten slotte
de dood misschien maar een grapje
een rotgrapje blijkt.

Leo Vroman
Fort Worth, 8 oktober 2012

HET TOESTEL

Als een TV mens te vlug praat
en jij dus het geluid afzet
lijkt het eindelijk lekker net
of het nergens meer op slaat.

Dan hoef je niet meer op te letten
en tenslotte dood verveeld
kan je net zo goed het beeld
ook afzetten

en in de stilte merk je pas
dat waar je al die tijd naar staarde
niet het leven dezer aarde
maar een levenloos toestel was.

Zo zal het mij ook wel vergaan
in de zelfde volgorde,
dat ik doof, dan blind zal worden
en dan mijn hart maar stil laat staan.

IK NIET

Ik hoorde in een vreemde stad.
Op ons donkere pleintje zat
onze vreemde grote bediende
een stel geweren
te repareren.
Vreemden waren mijn vrienden

en vreemd was ook mijn oude buurt.
De straten liepen in bochten.
De huizen waren zwaar ommuurd
want overal werd gevochten.

Ik vocht niet. Ik had geen wapen
en toen men die nacht het huis verliet
wist ik waarheen, maar ik ging niet,
ik bleef slapen.

Pagina's

Abonneer op RSS - Blog van lv